Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Jesteś tutaj: Start / O szkole / Patron szkoły

Patron szkoły

                                              

                   Jan Kasprowicz w 1880 roku.                                             Jan Kasprowicz w 1901 roku.



Jan Kasprowicz (ur. 12 grudnia 1860 w Szymborzu, zm. 1 sierpnia 1926 w Poroninie) – poeta, dramaturg, krytyk i tłumacz; czołowy przedstawiciel Młodej Polski.

Życiorys


            Urodził się w Szymborzu pod Inowrocławiem w biednej rodzinie chłopskiej.

Od 1870 uczył się w pruskich gimnazjach w Inowrocławiu, Poznaniu, Opolu, Raciborzu, w 1884 otrzymał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu.

           

            Studiował filozofię i literaturoznawstwo na niemieckich uniwersytetach w Lipsku oraz we Wrocławiu. Podczas studiów uprawiał publicystykę i poezję, współpracując z różnymi polskimi czasopismami. Za działalność w kółkach socjalistycznych był dwukrotnie aresztowany przez pruską policję i osadzony na pół roku w więzieniu.

            W 1886 ożenił się ze starszą od siebie Teodozją Szymańską, jednak po kilku miesiącach małżeństwo rozpadło się.

            Po zwolnieniu z więzienia, w wieku 28 lat przeniósł się do Lwowa, gdzie spędził kolejne 35 lat życia. Zajmował się dziennikarstwem oraz publicystyką społeczną, krytycznoliteracką i teatralną, pracując przez dwa lata w redakcji dziennika Kurier Polski i przez kolejne cztery (1902-1906) w redakcji dziennika Słowo Polskie. Równocześnie – niezwykle wydajnie – pracował zarówno naukowo, jak i literacko, tworząc swą wielką poezję.

            W 1904 doktoryzował się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie rozprawy Liryka Teofila Lenartowicza. W 1909 na Uniwersytecie Lwowskim objął katedrę literatury porównawczej, specjalnie dla niego utworzoną.

            Jako samouk opanował w stopniu doskonałym klasyczną łacinę i grekę oraz francuski i angielski. Jego dziełem są liczne przekłady i krytyczne wydania wielkich dzieł literatury:

            Był tytanem pracy. Natura obdarzyła go wyjątkowym zdrowiem i silną postawą. Stanisław Lem pisał o nim: Miał w całej swej postaci oryginalność literackiego cygana, ruchliwość dziennikarza, którym na długi okres zrobiła go konieczność zarobkowania, humor dobrego kompana i – wówczas już – powagę profesorską.

            W 1899 przeżył dramatyczne odejście swej drugiej żony – Jadwigi z Gąsowskich – z przygarniętym do mieszkania Stanisławem Przybyszewskim. Jadwiga pozostawiła Kasprowiczowi dwie córki: Annę i Janinę.

            W 1911 Kasprowicz ożenił się ponownie ze znacznie młodszą, poznaną we Włoszech, podczas jednej z podróży artystycznych, 19-letnią córką carskiego generała, Marią Bunin, pieszczotliwie nazywaną Marusią.

            W latach 1921-1922 był rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.

            W ostatnim dwudziestoleciu swego życia coraz silniej wiązał się z Tatrami. W 1923 r. osiedlił się ostatecznie w willi "Harenda" między Poroninem a Zakopanem, gdzie zmarł 1 sierpnia 1926. W 1933 roku przeniesiono trumnę ze szczątkami Kasprowicza ze starego cmentarza w Zakopanem do mauzoleum na Harendę.


Twórczość

Etapy twórczości

            Działalność Jana Kasprowicza można podzielić na etapy, które charakteryzowały się fascynacją określonymi kierunkami poetyckimi. Chronologicznie uszeregowane etapy twórczości Kasprowicza:

Utwory

  • Z chałupy (1887)
  • Poezje (1889)
  • Chrystus (1890)
  • Z chłopskiego zagonu (1891)
  • Świat się kończy (1891)
  • Anima lachrymans i inne nowe poezje (1894)
  • Miłość (1895)
  • Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach (1898)
  • Ginącemu światu (1901)
  • Salve Regina (1902)
  • Ballada o słoneczniku (1908)
  • Chwile (1911)
  • Księga ubogich (1916)
  • Hymny (1921)
  • Sita
  • Dies Irae

Źródło: WIKIPEDIA




Przejdź do góry